Koca bir duvar taşıyordun yüreğinde kimsenin aşamayacağı , aşmaya cesaret bile edemeyeceği .
Dışa karşı güçlüydü , ama içe , kendi yüreğine yıkılmak üzereydi .
Anılarla örülmüş , acılarla harçlanmış bu duvara tırmanmak , onu aşabilmenin ilk şartıydı .
Vazgeçmek kolaydı , ertelemek de .
Ama tırmanmaya başlandı mı bitirilmeli !
Çünkü her seferinde acımasız bir geriye dönüş vardı .
Bıraktığın her sefer bir başlangıca gebeydi .
Bir aşsaydım bu duvarı benim olacaktın , kucaklayacaktın beni .
Kırgınlıkların , korkuların eriyip gidecekti , hepsi benim olacak , bana geçecekti .
Ben kıvranacaktım , ben acı çekip işkencelere gönüllü katlanacaktım senin yerine , sen bilmeden .
Benim yüreğim de duvar taşıyordu .
Aşmaya yeltenen olmadı .
Ben bu duvarı taşıyan birçok insan gördüm ve aşmaya değil yıkmaya çalıştım ; ama ne ben haberdardım bu duvarın yıkılamayacağından ne de duvarı taşıyan haberdardı bu duvarı taşıdığından .
Sen de haberdar değildin ve ben hayatımda ilk kez yıkmaya değil aşmaya çalışıyordum .
İzin vermiyor , engeller koyuyordun .
Dikenli tellerle çeviriyordun bu duvarı .
Yaralanıyordum tırmanırken , kanıyordum .
Kırılıyordum , acıyordum , ama bırakmıyordum .
Korkmuyordum etimin kesilmesinden , duygularımın can çekişmesinden .
Yalnızca tırmanıyordum ardıma bakmadan , belki de bakmaya cesaret edemeden .
Sandalyemin tekerleklerini çevirerek koltuğunun önüne gelmiştim .
Gülümsüyordun .
Ellerimi bacaklarına koyduğumda sanki yeniden büyük bir ağacın en üst dalından düşmüştüm .
Sanki lunaparklarda insanın içini ürperten dev oyuncaklardan birisinin en tepesindeydim .
Işıklar yanıp sönüyor , yüksek tonda sevmediğim bir müzik çalıyordu .
Çığlıklar , korku , mutluluk ; bozma bu anı , konuşma , gülümseme , hiçbir şey yapma .
Konuşmadın , kızmadın , hiçbir şey yapmadın .
Bir terslik vardı .
Kaçmaktı en iyisi .
Evet , kaçmak istiyordum .
En çabuk nasıl gidebilirdim ?
Nasıl hızla uzaklaşabilirdim ?
Koşsam gücüm yeter miydi ?
Nefesimi sonuna dek bıraksam havaya !
Sıyırıp atabilir miydim yaşadıklarımın tortusunu üzerimden ?
Ya da koşmak , kaçmak çare miydi kurtulmaya ?
Kendinden ne kadar uzaklaşabilir ki insan ?
Nereye gidebilir yaşadıklarını bırakıp ?
İhanet edebilir mi yaşadıklarına ya da yüz üstü bırakabilir mi geleceğini ?
Her yere kendisiyle birlikte taşımaz mı içindeki o sinsi acıları ?
Korkmaz mı yalnızken , terk etmişken ya da terk edilmişken ?
Ellerimi bacaklarından çektim .
Bu ben değildim .
Ben yere bakmazdım .
Gözüne gözüne bakardım insanların .
Kızgınken korkarlardı , çekinirlerdi benden .
Yalan !
Koca bir yalan !
Gözlerine bakamazdım ben insanların .
Korkaktım ben .
Ben onlardan korkardım , kızgınken bile .
Kızınca bir çocuk kadar bile olamazdım .
Bir tenekeye tekme atamazdım mesela .
Kaçamazdım sonra .
Kaçarken sövemezdim beni kızdıran insanların anasına avradına .
Koşamazdım uzaklara doğru .
Bağıramazdım koşarken , derin soluyamazdım , terleyemezdim damla damla .
Ben kızgınken sakin sakin yere bakardım , susardım , soluğum bile duyulmazdı .
Ben kızgınken tam önüme bakardım aslında , senin gözlerine değil .
İstemiyordun .
Beni istemiyordun artık , biliyordum .
Korkularını , benim bedenimde hayat bulan karabasanları istemiyordun .
Her gelişinde bacaklarına dokunmaya yeltenen bu adamı istemiyordun artık .
Dudaklarına aç bir yaban hayvanı gibi uzanan dudaklarımı istemiyordun .
Haklıydın .
En basiti , birlikte dolaşmak bile ıstıraptı senin için .
Sokakta birlikte olmak için sandalyemi itmen gerekiyordu .
Konuşmuyordun .
Konuşmuyordum .
Ellerimi ansızın çekip sandalyemi uzaklaştırdım senden .
Utanmıştım .
Halil , demiştin , neler yaptı ?
8 Halil'in kadın bedeni çizme tutkusu yaşama amacı haline gelmişti , ama içinde bulunduğu ortamda bunu başarabilmesi neredeyse olanaksızdı .
Çareler düşünüyor , bulamıyordu .
Artık bir şey çizemez olmuştu .
İlla ki kadın bedeninin gizemi olmalıydı gözlerinin önünde ve tabloya yalnızca bu aktarılmalıydı .
Altı ay önce bitirdiği bir resmi uzun süre dayanması ve renklerini koruması için verniklediği bir gece ansızın bir tekme savurarak üst kata çıktı .
Hiçbir tablosu değerli değildi onun için .
Çocukları gibi sevdiği resimlerine kolayca tekme atabiliyordu artık .
Üst katta babasının çalışma odasına girdi .
Onun ölümünden beri ilk kez girdiği bu odayı ağır bir koku kaplamıştı .
Küf kokusunu andıran bu havayı içine çekmemek için soluğunu tuttu .
Padişahın , babasına hediye ettiği hançeri duvardan alarak dışarı fırladı .
Odadan çıkar çıkmaz derin soluk alıp dinlendi .
Ağır ağır merdivenleri indi .
Dışarı çıktı .
Sokağın başına kadar yürüdü .
Birden koşmaya başladı .
Bu geç vakitte bile ortalıkta dolaşanlar vardı , ama Halil'le ilgilenmiyorlardı .
Bu koşan adamın arkasından öylesine bakıyorlar , sonra da yollarına devam ediyorlardı .
Halil , epeyce koştuktan sonra yüksekçe bir duvardan atlayarak mahallenin dışındaki kadınlar hamamının bahçesine girdi .
Çevreyi iyice kolaçan ettiğinde hamamın girişinde yanan bir lambayı fark etti .
Köpekler , bahçenin öbür tarafında olmalarına rağmen havlamaya başlamışlardı .
Zincirleri çözülmemişti , ama her an koparabilirlerdi .
Halil terasa çıkmasını sağlayacak demir merdivene yöneldi hızla .
Basamakları tırmanırken ayağı kaydı .
Dizini bir üst basamağın köşesine çarptı .
Büyük bir acıyla inlemeye başladı .
Neredeyse sürünerek terasa çıkmayı başardı .
Bir süre olduğu yerde kıvrandı .
Dizinin acısı hafifleyince karanlığa yeni yeni alışan gözlerini açtı .
Büyük terasın tam ortasından birkaç çamaşır ipi geçiyordu .
Bunlar iki uçtaki demirlere tutturulmuştu .
İplerde havlular ve peştamaller asılıydı .
Hafif rüzgarda sallanan bezler harika bir sabun kokusu yayıyordu çevreye .
Topallayarak gezinmeye başlayan Halil , derin bir nefes çekti bu güzel kokulu havadan .
Az önce midesini bulandıran küf kokusundan sonra çok iyi gelmişti .
Köşede duran eski , kırık kurnaları ve tuvalet taşlarını görünce hemen işe girişti .
Bunları ses çıkarmamaya çalışarak düzenledi .
Kuşku uyandırmamak amacıyla eski hallerini de pek bozmadan , kolay kolay fark edilemeyecek güvenli bir köşe oluşturdu .
Halil günlerce hamamı gözledi .
Hamamcının karısı olduğunu sandığı kadın günde iki kez terasa çıkarak havlu ve peştamalları asıyor , topluyordu .
Sabah çok erken saatte bir önceki akşam gün batmadan hemen önce astığı çamaşırları toplamaya çıkıyordu ve doğal olarak da gün batmadan o günkü çamaşırları asmak için geliyordu .
Hamamın sorumlusu bu kadındı ; kocası mahallenin öbür ucunda bulunan erkekler hamamıyla ilgileniyordu .
Halil , kadın çamaşırları astıktan sonra bekliyor ve hava kararınca terasa çıkıyordu .
Gün ağarana dek uğraşıyor ve kadın terasa çıkmadan önce kaçıyordu .
Haftalarca uğraştıktan sonra terastan hamama uzanan bir delik açmayı başardı .
Bunu yaparken de paha biçilmez padişah hediyesini hurdaya çıkardı .
Artık gündüzleri terasta kalmak zorundaydı , çünkü hamam gündüzleri açıktı .
Dikkat çekmemek için geceden gidip terasa gizleniyordu .
Hamamcı kadın geldiğinde iyice kıvrılarak köşede soluğunu tutuyordu .
Zaten kadın akşamdan astığı çamaşırları aceleyle topluyor ve çevresine hiç bakmadan hemen gidiyordu .
Halil'i görmesi olanaksızdı .
Açtığı delikten haftalarca yıkanan kadınları gözetledi , ama koca memeli ve yağlı kadınlardan başka pek bir şey göremiyordu .
Zaten açtığı delik umumi kısma denk geliyordu .
Kadınlar oldukça kapalıydılar .
Bu Halil'e yeterli malzemeyi veremiyordu .
Hususi banyolar diğer köşede olmalıydı .
Yine bir yanlışlık yapmamak için içeriye girip hususi banyoların tam yerini öğrenmeliydi .
Çarşıdan satın aldığı çarşaflarla geceden giderek terasa saklandı .
Sabah kadınlar gelmeye başlayınca çarşafları giyerek terastan indi .
Kimseye belli etmeden duvardan dışarı atladı .
Hamamın girişine yöneldi .
Parasını ödedi .
Peştamal ; havlu ve takunyasını hamamcı kadından alarak hususi banyoların yerini sordu oldukça incelttiği sesiyle .
Kendisini banyolardan birisine attığında soluk soluğa kalmıştı .
Önce biraz oturdu .
Sonra duvara sırtını verdi ve adımlayarak yukarıdan deliği açacağı yeri hesapladı .
Dikkat çekici bir yerde olmamalıydı .
Biraz daha bekledi .
Peştamalı ve havluyu ıslatarak banyodan çıktı .
Ne çabuk ?
dedi hamamcı .
Korkuyla titredi Halil peçenin ardında .
Acele hareketlerle malzemeleri teslim ederek çıktı .
Hamamcı ıslak peştamal ve havluyu sepete atarken takunyaların nasıl kuru kaldığına şaşırdı .
Halil gecelerce uğraşarak belirlediği yere bir delik daha açtı .
Deliği açtığı yerde de eski takunyalar yığılıydı .
Bunların altındaki delik en az öbürü kadar güvenliydi .
Gündüzleri hususi banyolara giren kadınları gözetlemekle geçiyordu .
Yine istediği kişiyi bir türlü görememişti , ama aylarca sabrettikten sonra gözetlediği bir kadın soluğunu daralttı , tüyleri diken diken oldu .
Durup dururken titremeye başladı .
Kadının yüzünü beynine kazıdı .
Peştamalını çıkartmasını bekliyordu .
Halil işkencedeydi , ama sonunda kadın peştamalını çıkartmaya başlamıştı .
Ancak , aylardır çamaşır saatlerinde değişiklik yapmayan hamamcı , inanılmaz bir şekilde terasa çıkıyordu .
Ayağındaki takunyaların sesi duyulmasa Halil az daha yakalanacaktı .
Geceler boyu bir yerlerden yüzünü hatırladığı bu kadının kim olduğunu bulmaya çalıştı .
Zihninde canlanan güzel yüzün altına çıplak bir beden hayal edip resmedemiyordu .
Delirmek üzereydi .
Bir kez daha gelir umuduyla hususi banyonun üzerindeki deliğin başında günlerce bekledi , ama kadını bir daha göremedi .
Ermeni Ante olmasa intihar edecek duruma gelmişti .
Halil her gün şarap satın almaya gidiyor , bu bahaneyle de tek dostu olan Ante'yle konuşuyordu .
Ante bu genç ressamın her sırrını biliyor ve onu çok iyi anlıyordu .
Hayal etme gücünü kaybetmemesini söyleyerek sürekli resim çizmesini telkin ediyordu .
Halil boyalarını ve bezlerini Ermeni Ante'nin meyhanesinin yedi sokak aşağısındaki bir nakışçı dükkanından alıyordu .
Nakışçı çok yaşlı bir adamdı ve kendisine kızı yardımcı oluyordu .
Sayısı oldukça fazla olan kadın müşterilerle bu kız ilgileniyordu .
Halil bir gün yine saatlerce meyhanenin mahzeninde Ante ile içip dertleştikten sonra ağır ağır nakışçıya yürüdü .
Kafasında kendi derdinin yanında Ante'ninki de vardı .
Ante hastaydı ve bu hastalığı onu sevdiği kızı elde etmekten alıkoyuyordu .
Meyhanesinden dışarı çıkamıyordu .
Nakışçıya girerken , Hiç olmazsa ben sokaklarda gezinebiliyorum , diye mırıldandı .
Yaşlı adamı göremedi .
Dükkanın sonunda adamın kızı bir müşteriye oya örnekleri gösteriyordu .
Halil'in geldiğini fark etmediler .
Halil de içtiği içkilerin etkisiyle kadınlara bir şaka yapmaya karar verdi .
Tezgahın arkasına girerek kadınların olduğu tarafa dolandı .
Birden önlerine çıkıp onları korkutacaktı .
Başka kimse olmadığından iki kadının da yüzü açıktı .
Halil onları korkutacağı yere geldiğinde donakaldı .
Elleri , ayakları titremeye başladı .
Terastaki delikten gördüğü kadın karşısındaydı .
Halil yavaşça ayağa kalktı .
Kadınlar ne yapacaklarını şaşırdılar .
Boya , dedi Halil titreyen bir sesle , bez alacağım şarap alacağım , hamam . . .
Bir anda bu yüzü nereden tanıdığını hatırladı .
Hususi banyoda gördüğü bu kadın mahalleden komşularıydı .
Eğer o büyük yangın çıkmamış olsaydı ve Halil'in babası bir - iki gün daha yaşasaydı , birkaç ev ötelerinde oturan bu kızı oğlu için isteyecekti .
Halil çocukluğunu birlikte geçirdiği bu kızı gençliğe adım attıktan sonra hiç görmemişti .
Annesi her misafirliğe gidişinde Peride'yi anlata anlata bitiremez , tam Halil'e göre bir kız olduğunu söyleyip dururdu .
Halil nakışçıdan hızla çıktı .
Evine doğru deli gibi koşarken amacına biraz daha yaklaşmanın sevincini yaşıyordu .
Artık biliyordu en azından , aradığı kişi Peride'ydi .
9 Bir yanım senden nefret ediyor , kin kusuyor , anılarını , yaşattıklarını , hatta varlığını yadsıyor ; bir yanım seni çok seviyor , kucaklıyor , kurmaca odalarda , kurmaca müzikler eşliğinde seninle dans ediyordu .
Hep yaşam öykülerini okuduğumuz , birden çok kişilik taşıyan insanlara benziyordum gitgide .
Yokluğunda seni yadsıyan yanım öbürüne yenik düşüyordu ve geçmişe ait imlerden yararlanarak seni yaratıyordum yanı başımda .
Seninle konuşuyor , dans ediyor , sevişiyordum .
Düşsel yaşamım gerçek yaşamımı gölgelemeye başlamıştı .
Geceleri hiç ummadığım dostlar ziyarete geliyordu .
Kapım çalındığında karşımda duran yüzü hatırlamaya çalışıyordum , ama öyle zorlanıyordum ki , eski dostum adını ve nerede tanıştığımızı söylemek zorunda kalıyordu .
Benim için çok utandırıcı bir durum olmasına rağmen oralı olmuyordum .
Benim hatırlamayışımdan dostum utanacak hale geliyordu .
Sohbete başlayınca doğal olarak geçmişten , ortak anılardan konuşuyorduk .
Hepsi sakatlığımı anımsatacak kelimelerden özenle kaçınıyordu .
Ben de özenle sakatlığımı anımsatacak cümleler kuruyordum geçmişe ilişkin görüntüleri hatırlatarak .
Büyük bir zevkle karşımdakinin duyduğu huzursuzluğu hissediyordum .
Benim yerime içi burkuluyordu .
Üzerine gittikçe sinirleniyor ve bir daha asla kapımı çalmayacağını düşünerek gitmeden önce bana öldürücü bir darbe vurup intikam almaya hazırlanıyordu .
Hemen en etkili silahını çekerek konuyu sana getiriyordu .
Ee , Beril'i gördün mü son zamanlarda ?
Karşımda oturan ürkek , duygusal kişi gidiyor , yerine intikam hırsıyla gözleri parlayan bir canavar geliyordu .
Nerede olduğunu bilmediğimi söylüyor ve kestirip atıyordum ama , eski dost ısrarla seni sormaya devam ediyordu .
Gitmek , kaçmak isteyen bedenime tutmayan iki bacak engel oluyordu .
Orada öylece oturup sevgili eski dostumun acımasız intikamına malzeme oluyordum .
Senin nerede olduğunu bildiğini söylüyor ve hatta tam adresini bile veriyordu .
Bu adreste seni bulamayacağımı da ekliyordu .
Artık kendi evinde kalmadığını , son zamanlarda birlikte olduğun bir adamın evine taşındığını , istersem bu adresi de bulabileceğini söylüyordu .
Yüzüme bakarak iğrenç bir gülümseyişle intikamını perçinliyor ve gidiyordu .
Evet , intikamını alıyordu .
Beni ağlatıyor , içimi kanatıyor , bilmediğim yerlerden tuhaf bir acı hissettiriyordu .
Sabaha kadar titriyordum , susuyordum ( konuşmuyordum ) , susuyordum ( boğazım kuruyordu ) .
Sen bana anlatamıyordun .
Anlatmanı istemiyordum zaten .
Benim olmadığını senin sesinden duymak amaçsız bırakırdı beni .
Ne olursa olsun yine gelmeli , yine yoklamalıydın beni .
Küçük bir umut kalmalıydı içimde en azından .
Heyecanla bir sonraki gelişine hazırlanmalıydım .
( Sen yine o adamla aynı yatağa girebilirdin her gece .
Düşsel yaşamımdaki ben , düşsel yaşamımdaki seninle zaten her gece sevişiyor olacaktı .
Beni istemediğini söylemen düşsel sen i alırdı elimden .
İnan o zaman anlam taşımazdı yaşamım .
) Hiç kıpırdamadan oturuyordun .
Bir şeyler anlatacaktın , ama öyküyü bitirmemi bekliyordun .
Ben de parçası olduğum bu oyunu bozmadım .
Öyküye devam ettim .
10 Halil mahzende baktığı her yerde Peride'nin yüzünü görerek sabaha kadar oturdu .
Acıdan kıvrandı .
Resim çizmeye çalıştı , beceremedi .
Duvarları yumrukladı .
İçti , Ante'den aldığı tüm şarabı bitirdi .
Bağırdı .
Gördüğünü sandığı böceklerden kaçtı bucak bucak .
Adam öldürdüğünü sandı , öldürüldüğünü sonra .
Kahve içince kendine gelebileceğini düşünerek mahzenden çıktı .
Yukarıda , babasının odasında çuvallarla kahve vardı .
Gün ağarmıştı .
Odadaki iğrenç kokudan kurtulmak için ağzını ve burnunu kapatacak biçimde bir eşarp bağladı .
Odaya girer girmez büyük dolabı açtı .
Dolabın içindeki çuvaldan bir avuç kahve aldı .
Şimdi bir de bu kahveyi çekmesi gerekiyordu , ama kahve değirmeninin nerede olduğunu bilmediği gibi bulacağını da sanmıyordu .
Avucundaki kahveyi odanın diğer köşesine savururken pencereye konan kelebeği fark etti .
Ağır ağır pencereye yürüdü .
Bu güzel yaratığı ürkütmeden nasıl yakalayabilirdi ?
Nasıl açabilirdi pencereyi ?
Derken kelebek havalandı ve sokağın öbür ucuna doğru uçmaya başladı .
Kelebeğin uçuşunu izlerken Peride'nin evden çıktığını gördü .
Görünmemek için hemen duvara yaslandı .
Göğsü hızla inip kalkıyordu .
Elleri titremeye başladı .
Ani bir hareketle merdivene koştu .
İlk dört basamağı tek adımda inebildi , ama bastığı yerde bileği burkuldu .
İskemlelerine rahatça yerleşmişler , beni dinlemeye hazır , bekliyorlardı .
Dinleyin , dedim .
Yaşlı adamların gözleri bendeydi .
Size kendi hayatımdan anılar anlatacağım .
O kadar çok şey hatırlıyorum ki . . .
İlkin yakın geçmişten bir iki anı .
Zaman yılbaşına çok yakındı .
Bütün gün New York sokaklarında dolaştıktan sonra , geceleri 42 .
Cadde'ye varırdım .
Artık yorulmuş olurdum .
Bazen metroya binerdim .
New York metrosu pek temiz değildi , üstelik karmakarışıktı .
Kat kat merdivenlerden inilir , çiş kokan koridorlardan geçtikten sonra kimi zaman gene bazı merdivenlerden çıkılırdı .
Orta halli ve yoksul insanlar , zenciler , koridor köşelerinde sızmış alkolikler bu saatlerde benim geçtiğim kanallarda sıkça olurdu .
Rayların üstünde haykırarak gelen trenlerden ürker ; kimselerin olmadığı bölmelerde yalnız kalmamaya çalışırdım .
Kentin kalın bağırsağı idi burası ; çok yoğundu .
Bazen tehlikeliydi ; tüm duyularım uyanık olarak trenimin rengini ve numarasını bulmaya çalışırdım .
Henüz çok iyi öğrenememiştim New York metrosunu ama gene de her gece gideceğim yere varabiliyordum .
Benimle aynı saatlerde bazen bir kör adam da biniyordu metroya .
Ona birkaç kez rastlamıştım .
Kayışını sımsıkı tuttuğu köpeği bütün yolları , merdivenleri ve dehlizleri biliyordu .
Adam köpeğinin yardımı ile her gece metroya biniyordu .
Bunu görünce New York metrosunu öğrenmenin o kadar zor olmadığını anlamıştım .
Ama ben gene de şaşırıyor , kimi zaman yeraltındaki upuzun yollarda kayboluyor , yürüyüp duruyordum .
Bir sigara çıkartıp yaktım .
Yaşlı adamlar beni büyülenmiş gibi dinliyorlardı .
Devam ettim .
Bir gece zamanı , metro dehlizinin bana yakın bir bölümünden akıl almaz kıvraklıkta bir Latin Amerikan müziğinin yayıldığını duydum .
Öyle canlı , öyle iç gıcıklayıcı bir müzikti ki bu ; bana yıllar önce gittiğim Rio de Janeiro'daki şovları , sahnede dans eden upuzun bacaklı siyahi kızları , sonsuz Atlantik Okyanusu'nun kenarındaki kumsallarda futbol oynayan gençleri anımsatmıştı bir anda .
Müziğin geldiği yöne doğru gittim .
Çılgın bir şeydi bu müzik .
Beni bir mıknatıs gibi kendine doğru çekiyordu .
Dehlizin düzlük bir yerinde kalabalık toplanmıştı .
İşte müzik oradan geliyordu .
Kalabalığı hafifçe yararak öne geçtim .
Simsiyah saçlı , orta boylu , siyah deri yelekli , boynunda kırmızı fular olan bir adam bir kızla delice dans ediyordu .
Kızı sırtüstü yatırıyor , birden kendine doğru çekiyor , bacağına bir çimdik atıyor , yere bırakıveriyor , derken havaya kaldırıyor , sonra ona sımsıkı sarılıyordu .
Dikkatlice bakınca , kızın bir kukla olduğunu gördüm .
Muhteşem bir kadın kuklasıydı bu ; dans ederken göğüsleri titriyor , etekleri açılıyor , adam bacağını çimdikledikçe irkiliyordu .
Büyülenmiştim .
Uzun bir süre orada kaldım .
Adam terini silip dansına devam ediyordu .
O zamana değin gördüğüm en güzel şovlardan biriydi bu .
Canım oradan ayrılmak istemiyordu .
Belki New York şehrinin bağırsaklarında , kukla kızla çılgınca dans eden bu adama bir daha rastlayamayabilirdim .
Müthiş bir dansördü ; akıl almaz numaralar yapıyor , çevreden alkış topluyordu .
Kızın saçları siyah ve kıvırcıktı .
Omuzlarına dökülüyor , havaya saçılıyor ; gözleri açılıp kapanıyordu .
Susmuştum .
Hacı Murat , Ne müthiş bir şey bu !
Kukla kadınla dans eden adam . . .
New York metrosu . . .
Bizlerin hiç görmediği yerler . . .
diye mırıldandı .
Osman merakla sordu , Bir daha rastladınız mı o adama ?
Evet , rastladım .
Üç gün sonra , metro istasyonunun alt katlarından birinde , o müziği duydum gene .
Dehlizden dehlize geçerek , kukla kadınla dans eden adamı yeniden gördüm .
İnanılmaz güzellikte bir şeydi bu .
Uzun uzun seyrettim onu .
Müzik , adamın yere koyduğu yuvarlak bir diskçalardan geliyor ; dalga dalga bütün metro istasyonuna yayılıyordu .
Ter içindeydi adam ; anlatamayacağım denli çeşitli figürler yapıyor ; kadına sımsıkı sarılıyordu arada .
Bazen elini kadının beyaz külotunun içine de sokuyordu .
O zaman kukla kadın elektrik verilmiş gibi titriyordu .
İnanılmaz bir şey , dedi İzzettin .
Sanki görmüş gibi oldum kukla kadınla dans eden o adamı .
Sözümü bitirmiştim .
Muammer'den bir su istedim .
Bir şey soracaktım , dedi Osman .
Sizden nefret eden kadın . . .
Hani söylemiştiniz ; size korkunç bir kin duyan bir kadın vardı .
Onu anlatacak mısınız ?
Ah !
dedim .
Benden nefret eden ; elinde olsa beni yok edecek olan o kadın . . .
Zayıf ve kemikli göğüslü ; sesi buz gibi soğuk ; benimle konuşurken adeta zorluk çeken ; nefretini saklayamayan o kadın . . .
Enderdir onu gördüğüm ama o kinli gözleri , hırslı bakışları gözümün önünde .
Buz gibi sesini duyarım telefonda ; nefretini ve kıskançlığını saklamaz .
Garip bir şeydir bu .
Bazen düşünürüm ; bu dünyada beni sevmeyen vardır ama böyle somut bir kin duyan birisi . . .
Ben onu tanıyorum derim .
Bilmediğim kötülükler tüylerimi ürpertir ; o oradadır işte , o odanın içinde ; telefonun başında .
Benden nefret eden kadın .
Niçin nefret ediyor sizden ?
Neden kıskanıyor ?
diye sordu Hacı Murat .
Anlatacağım , dedim .
Sonra .
Şimdi sizin fincanınıza bakayım , dedi Malike Hanım .
Uzanıp kapatmış olduğum kahve fincanını eline aldı .
Balkonda limonata gibi bir gece havası süregeliyordu .
Karayağız delikanlılar Memduh ve Muharrem balkon demirlerine ilişmişler , aralarında alçak sesle bir şeyler konuşuyorlardı .
Kanarya , ötüşünü kesmişti .
Hürrem Hanım'ın gözü iki delikanlıdaydı .
Anladığım kadarı ile onlar ; neden geldiklerini anlamadıkları bu eski balkondan nasıl çıkıp kentin canlılığına ve gece yaşamına karışacaklarını düşünüyorlardı .
İki yaşlı kadına olan saygılarından bunu dile getiremiyorlar ; parmaklığın orada oyalanıyorlardı .
Malike Hanım fincanımı açıp dikkatle içine baktı .
Ne kadar ilginç çıkmış sizin falınız .
Görkemli bir ev , ışıl ışıl bir hane . . .
Hanenin içinde bir adam . . .
Düşüncelere dalmış .
Bir başka tarafta dört kişi arasındasınız sanki . . .
durun bakayım , bunlar da erkek .
Bir masa başındasınız . . .
Çok şey çıkmış sizin falınızda .
Bakın , bakın ; işte şurada bir adam !
Uzunca boylu , zayıfça . . .
Allah Allah , ayağını fincandan dışarıya atıyor .
Bakın , görüyor musunuz ?
Bir ayağı fincanın dışında sanki !
İşte öbür ayağını da kenardan dışarıya attı !
diye bağırdı .
Malike Hanım'ın elinde tuttuğu kahve fincanının içindeki telveden Fevzi çıkıvermiş ; bir adımda yere atlamıştı .
Üstünü başını düzeltti , kravatına şöyle bir dokundu , saçlarını eliyle arkaya itti .
Çevresine baktı .
Balkondakilere , İyi akşamlar , dedi .
Fevzi !
deyivermişim oturduğum yerden .
Buradayım , geldim işte !
dedi Fevzi .
Aman , yollar da çamurlu mu neydi , tam anlayamadım ; ayakkabılarım , pantolonumun paçaları battı .
Kusura bakmayın . . .
Malike Hanım'la Hürrem Hanım Fevzi'ye dikkatle bakıyorlardı .
Aman efendim , estağfurullah .
Ne zararı var , dediler .
Telvedir .
Efendim ?
Telvedir , çamurdur efendim ; kuruyunca geçer .
Fırçalayacağım kuruyunca , dedi Fevzi .
Gel Fevzi , gel , dedim .
Şöyle kenarda biraz konuşalım .
Fevzi'yle balkonun köşesindeki hanımellerinin yanına gittik .
Anlat , dedim .
Ne haber ?
Bende değişen bir şey yok ki , haberler sende , dedi Fevzi .
Sen Mithat Bey'i ne kadar tanıyorsun ?
Uzun yıllardır tanırım Mithat'ı .
İyi arkadaşımdır .
Sen de bunu bilirsin .
Bilmiyorum , sen anlat .
Ne iş yapar Mithat Bey ?
Sen gene benimle alay ediyorsun ?
. .
Gerçekten bilmiyorum .
Bu yaşamımla ilgili hiçbir şey bilmediğimi anlattım sana .
İnanasım gelmiyor .
Her neyse . . .
Ne iş yapar Mithat Bey ?
İşadamı .
Serbest çalışır .
Şirketleri var .
Yurtdışı ile bağlantılı işler yapıyor .
Çok varlıklıdır .
Şimdi oturduğumuz , yeni döşediğimiz ev nerde ?
Ayol , sen beğendin , seçtin ya o evi .
Söyle Fevzi , nerde o ev ?
Bilkent'te müstakil bir villa .
Demek Bilkent'te bir villa . . .
Başka evlerimiz de var mı ?
Olmaz olur mu ?
Bodrum'da , yat limanında harika bir villanız daha var .
Bahçesindeki manolya ağaçlarını ve özel sub - tropik bitkileri sen diktirdin .
Unuttun mu yahu , geçen sonbahar orada bir parti vermiştiniz ; ben de vardım .
Evi gezdirmiştin ya bana .
Bodrum'da bir villa . . .
diye mırıldandım .
Başka ?
Kartalkaya'da dağ eviniz var .
Sen çok seversin orayı .
Boğaz'da , Ayşe Sultan korusunda bir eviniz daha var .
Başka ?
Çok mal varlığınız olduğu söylenir .
Patara'da ev yaptırıyormuşsunuz .
Benim bildiklerim bu kadar .
Eskiden oturduğunuz , Gaziosmanpaşa Hatır Sokak'taki villanız da öylece duruyor .
Bana biraz Mithat Bey'i anlat , dedim .
Az konuşan , kapalı bir adamdır , dedi Fevzi .
Ne bileyim , iyi bir dost , iyi bir arkadaş Mithat .
Mutlu mu ?
Kimbilir ?
Doğru . . .
Bilemezsin bunu .
Çocuklarımız var mı ?
Çocuğunuz yok .
Kaç yıldır evliyiz biz ?
Sen beni iyice işletiyorsun .
Dur bakalım bunun sonu nereye varacak ?
Senin oyunlarından biri .
Her neyse , ne sormuştun ?
Kaç yıllık evliyiz onunla ?
Üç yıllık evlisiniz , dedi Fevzi .
Şaşırmıştım .
A , a . . .
Kısa bir süre bu .
Ben daha uzun yıllardır evli olduğumuzu sanıyordum .
Yok , üç yıl oldu siz evleneli .
Hayret ettim , dedim .
Neye hayret ettin ?
Üç yıl olmuş . . .
Mithat'ın boşanması uzun sürdü , dedi Fevzi .
Boşanması mı ?
Sana aşık olduktan sonra karısından boşandı ya .
Bütün magazin basını aylarca bu gizli aşkı ve bu boşanmayı yazdı .
Fevzi bir sigara yakmıştı .
Demek Mithat Bey daha önce evliydi ?
Evli olmaz mı canım , on sekiz yıllık evliydi .
Beni nerede tanıdı ?
Sekreteriydin ya , dedi Fevzi .
Mithat'ın sekreteriydin sen .
Büsbütün şaşırmıştım .
Allah Allah , ben nasıl sekreteri olabilirim Mithat Bey'in ; ne bilgisayar kullanmayı bilirim , ne daktilo .
Hayret doğrusu .
İşte , adamın aklını başından aldın .
Nasıl yaptınsa yaptın , başardın bu işi .
On sekiz yıllık karısından ayrılıp seninle evlendi .
Memnun olmamış gibisin ?
Yok canım . . .
Hakikaten , bir şey sezdim sesinde .
Biliyorsun , eskiden beri ben de beğenirdim seni , dedi Fevzi .
Gülmeye başladım .
Niye gülüyorsun , ben de şerefli bir büyükelçiyim . . .
Sen evli değil misin Fevzi ?
Ben karımdan ayrı yaşıyorum , dedi yavaş bir sesle .
Şimdi Fevzi'den öğrendiğim şeyleri düşünüyordum .
Hanımelinden gelen tatlımsı koku da , gece bastırınca balkonu iyice doldurmuştu .
Üç yıl olmuştu ben Mithat Bey'le evleneli .
Yaşlı kadınlar koltuklarında arkalarına yaslanmışlar , hafifçe uyuklamaya başlamışlardı .
Muharrem bana , Biz şu balkon demirlerinden atlayıp kente doğru gidiyoruz .
Hoşça kalın , dedi .
İki delikanlı demirlerden atlayıp hızla uzaklaştılar .
Yaşlı kadınlar uyuyakalmış , kanarya tüneğinde kabarıp başını boynuna gömmüştü .
Balkon sakindi şimdi .
Fevzi gitmişti .
İşte şimdi her şey biraz daha aydınlandı , dedi Osman , oturduğu yerden .
Ömür Uzatma Kıraathanesi'ndeki dört yaşlı adam dikkatle yüzüme bakıyorlardı .
Ne gibi , nasıl ?
diye sordum .
Sizden nefret eden , size karşı korkunç bir kin ve kıskançlık duyan kadının kim olduğunu artık biliyoruz .
Kimmiş ?
Mithat Bey'in eski karısı .
Başka kim olabilir ?
Kocasını elinden aldığınız kadın .
Oturduğum yerden doğruldum .
Yaşamımdaki kişiler yanlış şekilleniyor ; sanki birtakım yerlere benim haberim olmadan oturuyorlardı .
Ama ben bu kadını tanımıyorum ki !
Ben Mithat Bey'in eski karısını hiç tanımadım ki .
Üstelik ben Mithat Bey'i de tanımıyorum .
Bütün bu anlatılanlar sanki magazin basınını süsleyen ucuz haberler .
Fevzi'nin anlattığı birtakım şeyler bunlar .
Sizlere anlatmaya çalışıyorum ; benim bu garip yaşamöyküsü ile , bu insanlarla hiçbir ilgim yok .
O olayları yaşayan ben değilim .
Benim yaşamım bambaşka !
dedim .
Bir sessizlik oldu .
Hacı Murat , O zaman sizden nefret eden , size kin duyan bir kadın da yok , dedi .
Var !
diye bağırdım .
Öyle bir kadın var !
Ama o başkası !
Hacı Murat düşünceli düşünceli bana bakıyordu .
Benim hayatım dediğiniz bir olay var .
Ona sıkı sıkıya bağlısınız .
Bunu anlıyorum , dedi .
Evet , dedim .
Benim hayatım dediğim bir olay var .
Bir gerçek .
Ona tabii ki bağlıyım .
Bütün bu yaşadığım olaylar bana sanki hayatımı elimden almak için düzenlenmiş bir seri oyun gibi geliyor .
Ürküyorum .
Hayatım elimden alınacak ; bunu hissettim .
Korkuyorum . . .
Bir insanın hayatı elinden alınınca ne olur , biliyorsunuz , dedim .
İzzettin atıldı , Korkmayın .
Sakın korkmayın .
Hayatınızı elinizden alıp sizi yok etmeye çalıştıklarını zannetmiyorum .
Bu korkunç bir şey olur .
Oturduğum yerden adeta haykırdım .
Bir cinayet !
Ustaca işlenmiş bir cinayet olur bu !
Bir zamandır bunu düşünüyorum .
Ama , dedi İzzettin , Size çok güzel bir hayat sunuluyor .
Varlık , kimlik ; ne bileyim ben , her şey . . .
Böyle bir cinayet olamaz .
Bana yepyeni bir hayat sunuluyor , içine de girmiş bulunuyorum .
Ama benim istediğim , bu yaşıma dek yaşadığım , seçtiğim bir hayat değil ki bu !
dedim .
Benim kendime ait olan hayatımda da insanlarım var , kalabalıklarım , tenhalıklarım var .
Ne bileyim ben , bambaşka beklentilerim var , vazgeçemeyeceğim bir özgürlüğüm var , kendime ait bir yalnızlığım var .
Umutlar , anılar , her şey değişik .
Memnunsunuz hayatınızdan , dedi Hacı Murat .
Evet , memnunum hayatımdan .
Ama şu anda onunla bir bağlantı kuramıyorum .
Sanki ustaca koparıldım ondan .
Şimdi yeni bir kimlikle dolaşıyorum dünyada .
Düşünmeye başladım ; acaba benim hayatımı , düşlerimi , özgürlüğümü , anılarımı ve şu anda ulaşamadığım , bu içinde olduğum boyutta varlıklarına rastlayamadığım sevdiklerimi kim almak istiyor elimden ?
Osman , Ne kadar ilginç . . .
Yaşamınızın elinizden alındığını düşünüyorsunuz ; size yeni bir yaşam sunulduğunu değil .
Evet , öyle düşünüyorum .
Haksız mıyım ?
Bunu kim yapıyor acaba ?
Bakın , benim de aklıma takıldı bu .
Yaşamınızı kim elinizden almaya çalışıyor acaba ?
Size değişik , parlak ve güzel şeyler sunarak eski yaşantınızdan kopmanızı isteyen kim olabilir ?
Kimse beni yaşantımdan koparamaz , dedim .
Düşlerim , anılarım , gerçeklerim yerli yerinde duruyor .
Ama şu anda onlara ulaşamıyorsunuz , dedi İzzettin .
Evet .
Şu anda onlardan uzaktayım .
Evime giremiyorum .
Evimin yerini başka bir mekan almış .
Nerede otururdunuz ?
diye sordu o zamana değin konuşulanları dikkatle dinleyen , söze az karışan Şakir .
Kavaklıdere'de , yıllardır aynı evde otururdum , dedim .
Güzel miydi eviniz ?
Benim için çok güzeldi .
Ama bu yeni gördüğüm ev gibi lüks ve görkemli değildi .
Bu yeni evi daha iyice bilmiyorsunuz ki !
Nerede ne var , bilir misiniz ?
diye sordu Osman .
Hayır , şöyle bir gezdim , o kadar .
Ustaca işlenmiş bir cinayet .
Ortada hiçbir ipucu yok .
Çünkü öldürülen yok .
Ama bir insanın rayı değiştiriliyor ; başka bir yaşamın içine sokuluyor .
Dediklerinizi uzun zaman unutamam .
Ama , acaba bu düşünceniz gerçek mi ?
diye sordu Hacı Murat .
Acaba abartıyor musunuz gerçekleri biraz diye düşünüyorum .
Niçin böyle bir şey yapılsın ?
Niçin durup dururken bir insanın kimliği , yaşamı , şu hayattaki konumu değiştirilsin ?
Tuhaf bir şey bu .
Birden aklıma o zamana kadar düşünmediğim bir şey gelmişti .
Renginiz sarardı , ne oldu ?
diye merakla sordu Osman .
Renginiz gitti birden .
Aklıma ürkütücü bir şey geldi birdenbire , dedim .
Nedir o ?
Benim yerime , benim yaşamıma kim geçti acaba ?
Belki de bütün bu olanlar , benim yaşamıma birini yerleştirmek için kurulmuş bir oyun . . .
Hayır , şarklı değil .
Milas'lı .
Saçları kır .
Arkaya taranmış .
İzini bulursanız , bu numaraya haber verirsiniz , dedi .
Kahvenin numarasını söyledi .
Nereye gitmiş olabilir Osman ?
Bilmiyorum .
Haber vermemesi çok tuhaf .
Neyse , polise haber verdik .
Çevreyi araştırırlar .
Bulabilirler onu .
Acaba kaçırıldı mı ?
Ömür Uzatma Kıraathanesi'nin kapısı güm güm vuruldu .
Hepimiz heyecanla yerlerimizden fırladık .
Osman !
Osman geldi galiba !
Kapı açık , gir !
Kıraathanenin kapısı gıcırdayarak açıldı .
İçeriye gençten bir erkek girdi .
Soluk soluğaydı .
Kapının kenarındaki duvara dayanıp bize baktı bir an .
Göğsü körük gibi inip kalkıyordu .
Kumral saçları hafifçe karışmıştı .
Ömür Uzatma Kıraathanesi mi ?
diye sordu .
Evet , Ömür Uzatma Kıraathanesi burası .
Buyrun , dedi Hacı Murat .
Bağışlayın , koşa koşa geldim buraya .
Gece rüzgarından saçım başım dağıldı , dedi genç erkek ; elleriyle saçını düzeltmeye çalıştı .
Hepimiz kıraathaneye gelen bu yabancıya dikkatle bakıyorduk .
Çok yakışıklıydı , hemen fark etmiştim .
Heyecanlıydı , çaresiz bir hali vardı .
Yeşilden maviye dönüşen iri gözlerini bize çevirmişti .
Anlatacaklarım var , dedi .
Şakir , Oturun şöyle .
Biraz nefes alın .
Dinlenin .
Heyecanlı ve yorgun görünüyorsunuz , dedi .
Yeni gelen , masanın bir kenarındaki boş sandalyeye atmıştı kendini .
Bir bardak su var mı ?
diye sordu .
Muammer , beye su getir oğlum !
Genç erkek , Muammer'in getirdiği suyu yudum yudum içti .
Gözleri kıraathanenin loş ışığına alışmış , sanki biraz kendine gelmişti .
Adım Kerem , dedi .
Sizlere anlatacaklarım var .
Erkekler Parkı'ndan geliyorum .
Erkekler Parkı mı !
dedim .
Heyecanlanmıştım birden .
Kerem ; ışıkta değişen , şimdi koyu bir yeşile dönmüş olan gözlerini bana çevirdi .
Evet , Erkekler Parkı .
Yoksa biliyor musunuz orayı ?
diye hayretle sordu .
Biliyorum .
Erkekler Parkı'nı biliyorum , dedim .
Kerem bana dönmüştü .
İnce uzun parmaklı elleri masanın üstündeydi .
O dünyayı biliyorsunuz demek . . .
Tam değil .
Ama orada bulundum .
Uzun zamandır mı gidersiniz oraya ?
Hayır , yalnızca iki kez gittim .
Muammer çayları getirmişti .
Kerem çayına iki şeker atıp yavaşça karıştırdı .
Onu tanıyorsunuz o zaman , dedi .
Hayır .
Onu görmedim .
Kim olduğunu bilmiyorum .
Parktaki tüm erkekler onun gelmesini bekliyorlardı .
Birden , geldiğini duydum , parktaki kalabalık karıştı .
Ama göremedim onu .
Galiba gelmemiş , öyle söylediler , dedim .
Ah !
diye mırıldandı Kerem .
O insanı deli eden bekleyiş .
O gerilim , o yürek çarpıntısı . . .
Öyle kolay gelmez ki o .
Sanırım o zaman da gelmemişti .
Kerem , çayını içip bitirmişti .
Bir insanın ruhundan geliyorum ben , dedi .
Bir bellekten . . .
Kurtulup buraya gelmeyi başardım .
Kaçtım .
Erkekler Parkı . . .
Ne kadar ürkütücü ve bir o kadar da çekici bir yer orası .
Yaşamadınızsa o olayı , bilemezsiniz .
Bir yapışkan sinek kağıdı gibidir o park .
İçine giren bir daha kolay kolay kurtulamaz , çıkamaz oradan .
Niçin ?
Niçin bir giren bir daha çıkamaz oradan ?
diye sordum .
Çıkmak istemez .
Bir süre sonra da o dayanılmaz bekleyişe , o baş etmesi zor gerilime alışır .
O , her an gelecek gibidir ; her an .
Bırakamazsınız o parkı .
Bu heyecana , afyona , ne bileyim ben ; eroine alışır gibi alışır insan .
Artık o parktan bir çıkış yolu yoktur .
Onu görmek için , tüm zamanınızı o parkta geçirmeye başlarsınız .
Ürkütücü şeyler bu anlattıklarınız .
Evet , ürkütücü , dedi Kerem .
Bir sigara yakmıştı .
Bir kölesinizdir artık o parkın içinde .
Öyle , lodos balığı gibi kendinizi oradan oraya atarsınız .
Zor kurtuldum oradan .
Nasıl çıkabildiğimi anımsamıyorum .
Belki bir daha hiç giremeyeceğim oraya .
Ama kurtardım kendimi .
Attım dışarıya , can havliyle .
Nasıl yaptığımı anımsamıyorum .
Nerede bu Erkekler Parkı ?
Biçimli elleriyle çakmağıyla oynuyordu .
Bu park onun ruhunun içinde , onun belleğinde .
Ne tuhaf şeyler değil mi , şu anlattıklarım size ?
O ruhun , o belleğin içine girdiğiniz an , tutsaksınız .
Onun tutsağı .
Bırakmaz , hiçbir yere bırakmaz sizi .
Öyle geçer yaşam .
O parktan kurtulana pek rastlamadım .
İki yıl önce bir kabadayı , tabancasını havaya sıka sıka kaçabilmiş .
Ama onu bir daha gören olmadı .
Kimbilir nereye gitti ?
dedi .
Park kurşun sesleri ile yankılanmış .
Merakla Kerem'in anlattıklarını dinliyorduk .
O kim ?
Bir kadın , değil mi ?
diye sordu İzzettin .
Evet ; bir kadın o , dedi Kerem .
Gözleri buğulanmıştı bir an .
Dönmek istiyorum Erkekler Parkı'na , dedi birdenbire .
Gidiyorum , parka gidiyorum yeniden .
Onu bulmalıyım .
Yerinden kalkmıştı .
Şakir , Durun , oturun biraz .
Anlatın .
Gidersiniz , sonra geri gidersiniz Erkekler Parkı'na .
Buraya kadar geldiniz .
Kaçtım , kurtuldum oradan , diyordunuz , dedi .
Kerem ter içindeydi .
Kurtulamamışım demek , diye mırıldandı .
Orada olmalıyım şimdi .
Bırakın gideyim , ne olur bırakın .
Fevzi yavaşça bana doğru eğildi .
Ne tuhaf .
Bağımlılık yapan bir yer bu Erkekler Parkı .
Baksana çocuk nasıl çırpınıyor .
Yüzü gözü ter içinde kaldı .
Eroin krizi gibi bir kriz geçiriyor .
Ona yardımcı olmalıyız , dedi .
Kerem yerinden kalkmıştı .
Hızla kapıya doğru gidiyordu .
Kapının orda hafifçe sendeledi .
Durun !
Gitmeyin !
diye bağırdı Hacı Murat .
Oturun yerinize .
Buraya bir şeyler anlatmaya geldiniz .
Koşa koşa , nefes nefese geldiniz kıraathaneye . . .
Evet , dedi Kerem .
Ama şimdi duramıyorum .
Acaba hata mı ettim parktan dışarıya çıkmakla ?
Ya orayı bir daha bulamazsam ?
Yolunu bilmiyorum .
Erkekler Parkı'nın yolunu bilmiyorum .
Oraya nasıl ulaşılacağını , nereden gidileceğini hiç bilmiyorum .
Ya bir daha dönemezsem oraya ?
İnce parmaklı elleri titriyordu , bir sigara daha yakmıştı .
O sizi bulur .
O sizi gene parkın içine çeker dedi Şakir .
Kerem hayretle , Nereden biliyorsunuz ?
diye sordu .
Gerçekten çeker mi beni o parkın içine ?
Çeker .
Şimdi düşünüyorum da , galiba o parkın dışında yapamayacağım ben , dedi Kerem .
Her yanım titriyor , ter içinde kaldım .
Parka dönmeliyim .
Sanki bir uyuşturucu bağımlısı gibi , diye mırıldandı Nejat .
Kerem ona ilgiyle baktı .
Evet .
Uyuşturucusu kesilmiş bir bağımlı gibiyim şu an , dedi .
Yüreğim delice çarpıyor , ellerim uyuştu .
Hiçbir şey düşünemiyorum .
Sakin olun biraz , sakin olun , dedi Fevzi .
Kendinizi bir bağımlılıktan kurtarıp buraya geldiniz .
Gece zamanı buldunuz bu kıraathaneyi .
Sakin olmaya çalışın .
İçki var mı ?
diye sordu Kerem .
Hacı Murat içeriye seslendi .
Muammer , yarım şişe viski olacaktı dolapta , getir onu oğlum .
Arka tarafta olacak .
Muammer elinde viski şişesiyle belirmişti .
Bardak da getir , dedi Hacı Murat .
Kerem cebinden bir mendil çıkartmış ; yüzündeki , boynundaki ter damlacıklarını siliyordu .
Al oğlum , biraz viski iç .
Viski bardağını aldı , dikip bitirdi .
Bardağı masanın üstüne koydu .
İnce , uzun parmaklı elleri titriyordu .
Sakinleştin mi biraz ?
Belki .
İçim yandı .
Sakinleştirir bu beni yavaş yavaş .
Gitmeliyim , kalkıp gitmeliyim .
Bir şey anlatmak için gelmiştin buraya .
Evet , buraya bir şey anlatmak için gelmiştim , dedi Kerem .
Ama şimdi o anlatmak istediklerimi nasıl anlatacağımı bilmiyorum .
Sanki anlatacağım şeyler birden önemini yitirdi .
Ne tuhaf , başka şeyler önem kazandı gibi .
Anlatacağım şeyler . . .
Neydi ki onlar ?
O anlatmak istediklerimi nasıl anlatacağımı bilmiyorum .
Ne anlatacaktın ?
Parkı mı ?
Hayır , hayır . . .
Parkı anlatmayacaktım .
Kafası karışıktı besbelli .
Elinin bir hareketiyle çakmağı kaymış , masadan aşağıya uçmuştu .
Öyle bir şey ki . . .
Anlatacağım öyle bir şey ki !
Nasıl başlayacağımı bilemiyorum .
Ne garip sözcükleri bulamıyorum .
Her şey silindi aklımdan .
Beynimin içi bir çöl gibi , dedi .
Gözlerinde korku ve acı ile bize bakıyordu .
Bir an düşündüm ; bu yakışıklı genç kapana kısılmış bir hayvan gibiydi .
Ne kadar yazık .
Galiba hiçbir şey anlatamadan gideceğim buradan , diye mırıldandı .
Niçin geldim buraya bilmiyorum .
Sizleri de boşuna oyaladım .
Bağışlayın .
Hiçbir şey anlatamıyorum işte .
Gitmeliyim .
Bir an önce dönmeliyim oraya .
Başını çaresizlikle iki elinin arasına almıştı .
Bir viski daha içer misin , oğlum ?
Olur , alayım .
Kıpırdamadan , öylece duruyordu .
Anlatamadım .
Hiçbir şey anlatamadım , diye acıyla inledi .
Oysa sizlere ne kadar çok anlatacağım vardı .
Parktan çıkıp buraya doğru koşarken hepsi aklımdaydı .
Hiçbir şey , hiçbir şey anlatamadım .
Şakir olduğu yerden ayağa kalkmıştı .
Anlattın .
Her şeyi sandığından çok daha ayrıntılı anlattın oğlum , dedi .
Kerem başını kaldırmış , ona bakıyordu .
Anlattım mı ?
Her şeyi anlattım mı dediniz ?
Evet .
Her şeyi en ince ayrıntısına kadar anlattın .
Kerem şaşkındı .
Öyle mi ?
Ne anlattım ki size ?
Tutkuyu . . .
Tutkuyu anlattın oğlum , dedi Şakir .
Tutkuyu kimsenin anlatamayacağı gibi anlattın .
Kerem buğulu gözlerle ona baktı .
Tutkuyu mu anlattım ?
Evet , tutkuyu anlattın sen bize .
Ama hiçbir şey söylemedim ki ben sizlere .
Ne ondan bahsedebildim , ne yaşadıklarımdan . . .
Onlar önemli değil ki .
Sen pençesinde kıvrandığın tutkuyu anlattın .
Kerem bir an durdu .
Ben bir tutsağım , dedi .
Gördüğünüz gibi , hiçbir zaman kurtulamayacak , özgür olamayacak bir tutsağım ben .
Gözleri kor gibi yanıyordu .
Yerinden kalkmıştı .
Kurtulmak istiyor musun oğlum ?
diye sordu Şakir .
Hayır , dedi Kerem .
Kurtulmak istemiyorum .
Bir tutsağım ben .
Özgür kalmak istemiyorum .
Dayanamadım , bakın .
Elim ayağım tutmuyor .
Gidiyorum , gidiyorum ben !
Bunları söylerken iki adımda Ömür Uzatma Kıraathanesi'nin kapısına varmıştı .
Kapıyı açtı , dönüp bize baktı .
Hoşça kalın , dedi .
Aniden kaybolup gidiverdi .
Yerimden fırladım , kapıyı hızla açıp Ömür Uzatma Kıraathanesi'nden dışarıya çıktım .
Dar yollarda koşarak giden Kerem'i yakaladım .
Dönüp baktı bana .
Neden geldiniz ?
Seninle birlikte gideceğim .
Nereye gittiğimi biliyor musunuz ?
Biliyorum .
Erkekler Parkı'na gidiyorsun .
Evet , dedi çaresizlikle .
Ama yolu bilmiyorum .
Korku içindeyim .
Belki de bir daha bulamayacağım orayı .
Şimdi ikimiz yan yana koşar adım gecenin içinde ilerliyorduk .
Nasıl bir kadın o ?
diye sordum .
Bilmiyorum .
Bilmiyor musun ?
Onun nasıl bir kadın olduğunu bilmiyor musun ?
Hayret içindeydim .
Kerem bana baktı .
Hiç bilmiyorum nasıl bir kadın olduğunu , dedi .
İyi tanıyamadık onu .
Ama onun bir an görünebileceği bir yerden ayrı kalmaya dayanamıyorsun .
Evet , dayanamıyorum .
Yürüdüğümüz yol bitmiş , bir başka sokağa açılmıştı .
Oraya saptık .
Yaşadın mı onunla ?
Sayılmaz .
Bir süre sessiz yürüdük .
Yürüdüğümüz yol bitmiş , bir başka sokağa açılmıştı .
Oraya saptık .
Nasıl bir kadın bu ?
Çok mu güzel ?
Güzel , çok güzel . . .
Parkta onu bekleyen diğer erkekleri kıskanmıyormusun ?
Bir an durdu .
Hiç düşünmedim bunu , dedi doğallıkla .
Oradakilerin hepsi senin gibi .
Hepsi onu bekliyor .
Zaman .
Herkesin zamanı önemli , dedi Kerem .
O ne demek ?
Parkta geçmiştekiler de var .
Onun geçmişindeki erkekler . . .
Kimi bir saatlik , kimi birkaç günlük .
Gördüğü , tanıdığı , rastladığı erkekler . . .
Onlar önemli değil .
Nasıl olur ?
Eski aşıkları , kocaları yok mu aralarında ?
Vardır , vardır , olmaz olur mu ?
dedi .
Eski kocası havuzun başında durur her zaman .
Yerini pek değiştirmez .
Lacivert takım elbiseli , kır saçlı olan adam .
Gözünde açık duman rengi gözlükler vardır .
Cebinde bir düğün fotoğrafı durur .
Kendi düğününde çekilmiş bir fotoğraf , uzun yıllar önce . . .
Yürüdüğümüz yol bitmiş , daha dar bir sokak açılmıştı önümüzde .
Oraya saptık .
İlk kocası mı ?
Evet , ilk kocası .
Konuştun mu onunla ?
Kimseyle konuşmaz ilk kocası .
Orada , aynı yerde durur ve onu bekler .
Arada , elini düğün fotoğrafının durduğu sol göğsünün üstüne koyar .
Peki ya aşıklar ?
Âşıkları yok mu onun ?
Var , dedi Kerem .
Olmaz olur mu ?
Âşıkları , hayranları . . .
Parkı dolduran erkekler işte !
Hepsi orada .
Onlarla aran nasıl ?
Terk ettiği bir aşığıyla konuşmuştum bir akşamüstü .
Acı içindeydi .
Onu elinden kaçırmış , bir başka erkeğe kaptırmıştı .
Havuzun başına oturmuştuk .
Bana biraz onu anlattı .
Ona tapıyordum .
Her istediğini yerine getiriyordum .
Ağzından çıkanı iki ettirmezdim .
Belki de ona karşı çok iyi olduğum için bıraktı beni .
Ne tuhaf şey , değil mi ?
İyi olmamdan , onu taparcasına sevmemden sıkıldı .
Söyledi bana bunları , biliyor musun ?
Bir gece zamanı , yataktayken söyledi hem de . . .
O kadar iyisin ki özgürlüğüm kısıtlanıyor , istediğim gibi davranamıyorum .
Seni üzmekten korkuyorum .
Bu ilişkiyi bitirelim , böyle yürütemeyeceğim , dedi .
O an yıkıldım , perişan oldum orada .
Ağlamaya başladım .
Yataktan kalkıp balkona çıkmış , bir sigara yakmıştı .
Her şey bitmişti , anlamıştım .
Bir süre kapısında bir köpek gibi süründüm .
Benden sonra aşık olduğu adamı gece gündüz izledim .
İçim kıskançlık , acı , kin ve nefretle doluydu .
Anlatması güç duygular bunlar .
Adam onu dövüyordu .
Bazı geceler kulağımı kapısına dayar , dayak yerken attığı çığlıkları dinlerdim .
Sonra barışırlardı .
Ne tuhaf bir şeydi bu !
Sonra da bu parka düştüm işte .
Onu döven adam da şurada , şu ağacın altındaki .
O da burada bekler .
Sürünür şimdi .
İkimiz de aynı durumdayız , demişti , dedi .
Tuhaf bir kadın , diye mırıldandım .
Evet , tuhaf bir kadın , dedi Kerem .
Yürüdüğümüz sokak gittikçe daralıyordu .
Bir çıkmaz sokağa girdik galiba ?
Belki de . . .
Sokaklar birbirine karıştı .
Bir yere varamadık henüz , dedim .
Kerem yavaşça , Onun ruhu . . .
İşte onun ruhu böyle .
Girdik .